Niewiele jest w Polsce firm posiadających równie bogatą jak Ciech, kilkudziesięcioletnią historię, w której odbijają się tak wyraźnie dzieje gospodarki i przemysłu chemicznego naszego kraju. Spółka powstała w 1945 r. jako państwowa „Centrala Importowo-Eksportowa Chemikalii i Aparatury Chemicznej”, ale - co ciekawe - w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Na początku eksportowała sodę kalcynowaną, karbid i biel cynkową. Pierwsza siedziba znajdowała się w Łodzi. W 1946 r. nastąpiła przeprowadzka do Warszawy i w tym samym roku firma wprowadziła znak firmowy pisany czcionką zwaną przez pracowników „ciecholicą”. Znak ten - z niewielkimi zmianami - przetrwał aż do 2004 r.
W początku lat 60. w użycie weszła nazwa „Centrala Handlu Zagranicznego Ciech”, gdzie „Ciech” stanowił skrót nazwy „Centrala Importowo-Eksportowa Chemikaliów”.
Lata 60. i 70. przyniosły firmie sukcesy na rynku siarki (gdy polskie „żółte złoto” zajmowało drugie miejsce na świecie pod względem eksportu tego surowca), nawozów azotowych, farmaceutyków, kosmetyków, farb i lakierów. W roku 1976 prawie 95 proc. polskich towarów chemicznych sprzedawano na rynkach zagranicznych za pośrednictwem CHZ Ciech. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, w początkach transformacji, była to największa centrala handlu zagranicznego, posiadająca monopol na dostawy ropy naftowej do polskich rafinerii, który wkrótce utraciła. Oznaczało to konieczność znalezienia sobie nowego miejsca na rynku. Tymczasem, jeszcze w 1990 r., kiedy centrala obchodziła 45-lecie, zajmowała według amerykańskich rankingów 97. miejsce wśród stu czołowych firm świata.
W latach 90. rozpoczął się proces budowania grupy kapitałowej, skupiającej wokół Ciech, przekształconego w 1995 r. w spółkę akcyjną pod nazwą „Ciech SA”, krajowe zakłady produkcyjne. Do 2000 r. Ciech zgrupował 8 znanych producentów chemikaliów: Vitrosilicon (od 1991), Fosfory (w Grupie Ciech w latach 1995-2011), Soda Mątwy i Janikosoda (od 1996), Boruta Kolor (od 1999), Petrochemia Blachownia (w Grupie Ciech w latach 1999-2006), Agrochem Dobre Miasto (w Grupie Ciech w latach 1999-2011), Alwernia (od 2000), 9 handlowych spółek zagranicznych (Daltrade/Londyn, Polsin/Singapur, Polcommerce/Wiedeń, Polcommerce/Budapeszt, Nordiska Unipol/Sztokholm, Danske Unipol/Kopenhaga, Chemiepetrol/Hamburg, Suomen Unipol/Helsinki, Polfa Nigeria/Lagos) oraz 8 przedstawicielstw zagranicznych: w Moskwie, Petersburgu, Mińsku, Kijowie, Sofii, Hanoi, Pradze i Bratysławie. Przez następne cztery lata spółka zdołała pomyślnie zintegrować podmioty wchodzące w skład swojej grupy i wdrożyć program doskonałości operacyjnej. W roku 2004, po prawie pięćdziesięciu latach stosowania „ciecholicy”, Ciech zdecydował się na wprowadzenie nowego logo. Zmiana wizerunku była jednym z elementów przygotowań do prywatyzacji i debiutu w 2005 r. na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, który okazał się wielkim sukcesem firmy. Rok 2006 zakończył się zamknięciem transakcji nabycia dwóch spółek wielkiej syntezy chemicznej – zakładów Organika-Sarzyna i Zachem oraz pierwszej zagranicznej spółki produkcyjnej Grupy – rumuńskiej fabryki sody US Govora. W roku 2007 Ciech przejął również niemieckiego producenta sody – Sodawerk Stassfurt. W efekcie, potencjał Grupy Chemicznej Ciech zwiększył się niemal dwukrotnie. W 2011 roku trzon Grupy to 8 spółek produkcyjnych, w których Ciech posiada pakiety kontrolne: Soda Polska Ciech (z dwoma zakładami: Soda Mątwy i Janikosoda), Sodawerk Stassfurt, US Govora, Zachem, Organika-Sarzyna, Ciech Pianki, Alwernia i Vitrosilicon.
Pomimo kryzysu, który dotknął Grupę Ciech w latach 2008-2010 równie dotkliwie, jak całą branżę chemiczną, koncern wyszedł na prostą u schyłku 2010 roku. Osiągnął za ten rok rekordowe w swojej historii przychody ze sprzedaży ok. 4 mld zł. Ponadto, równolegle z przygotowaniem oferty publicznej, negocjował z bankami nową strukturę finansową i dokonywał restrukturyzacji. Udane przeprowadzenie trzech tak trudnych procesów jednocześnie było dużym osiągnięciem.